Meer te weten komen over ADD?

ADD is een subtype van ADHD en is een van de bekendere varianten van de hyperactieve stoornis. Bij ADD, dat staat voor Attention Deficit Disorder, staat met name de aandacht stoornis centraal. ADD wordt daarom ook wel het ‘onoplettendheidstype’ van ADHD genoemd. Het betreft een verzameling van symptomen waar het tekort aan aandacht en problemen met de concentratie centraal staan. Kijk voor meer informatie op zobegaafd.

Wat is ADD?

ADD komt voor bij zowel kinderen als volwassenen, daar het vaak meegroeit vanaf de kindertijd. De grote broer ADHD komt in een aantal vormen voor en ADD geldt als het type waar een ernstige vorm van onoplettendheid de basis vormt. Deze onoplettendheid kan zich uiten in de volgende problemen:

  • Aandacht problemen
  • Concentratie problemen
  • Angststoornissen
  • Depressies

Deze problemen hoeven niet altijd het geval te zijn, zeker de angststoornissen en depressies niet. Door deze problemen kan ADD sterke gevolgen hebben voor onder meer schoolprestaties en het werkende leven. ADD wordt waarschijnlijk veroorzaakt door een tekort van de neurotransmitters dopamine en noradrenaline. Dit zijn stoffen die normaal gesproken zorgen voor een juiste prikkeloverdracht in de hersenen. De prefrontale hersenkwabben voorin de hersenen zijn de gebieden waar met namen planning en organisatie centraal staat, evenals impulsbeheersing en sociale gedragingen. Door een tekort aan de genoemde neurotransmitters verloopt de communicatie met de prefrontale hersenkwabben ondermaats, met symptomen van ADD als gevolg. Bij de meeste mensen is deze stoornis een erfelijke aangelegenheid. Maar liefst 75 procent van de mensen met ADD heeft een ouder die zelf ook aan deze stoornis lijdt. Het feit dat zij een tekort hebben aan de neurotransmitters dopamine en noradrenaline, wordt in dit geval erfelijk bepaald. Bij slechts 25 procent van de gevallen is de stoornis niet gerelateerd aan erfelijke belasting. Veel mensen denken dat ADD een karaktertrek is. Dit is echter niet het geval. Het tekort aan bepaalde neurotransmitters in de hersenen heeft namelijk niets te maken met het karakter van iemand. Een andere foute aanname is dat kinderen met ADD niet goed opgevoed worden. Dit is fout, want het is zeker geen opvoedingsfout, maar een erkende neurobiologische stoornis.

Symptomen van ADD

Deze stoornis wordt gekenmerkt door een aantal specifieke symptomen. Zo kunnen mensen met ADD meerdere intense stemmingwisselingen ervaren gedurende de dag. Hierbij zijn ze sneller afgeleid en erg rusteloos. Ook treden er allerlei soorten verwarringen op. Mensen raken vergeetachtig, hebben problemen met slapen, raken ongeorganiseerd, verliezen het besef van tijd en hebben moeite om sociale contacten te onderhouden. Impulsen van beeld en geluid kunnen extra heftig binnenkomen en lijken over een disfunctionerend filter te beschikken om relevante zaken van irrelevante te scheiden. De gedachtestroom is vaak voortdurend, waardoor iemand vaak met zijn of haar gedachten ergens anders is of in ieder geval lijkt te zijn. Dit wordt meer dan eens verward met dromerigheid of desinteresse. Problemen met concentratie gaan hier doorgaans mee gepaard. Een dergelijk gebrek aan focus en filtering uit zich niet alleen in schooltaken of werk, maar ook in sociale situaties. In grote groepen kan het moeilijk zijn om je te concentreren op een gesprek en deze te volgen. Soms kan ADD juist leiden tot hyperfocus. Hierdoor leveren sommige mensen juist bijzondere prestaties. Ondanks dat diegene dan zijn of haar omgeving uit het oog verliest.